Category Archives: Slimme acties

Biker Bunny

Biker Bunny

“Een konijn op een motor!” kir ik! Ik heb een gave, een gave om mijzelf in mijn enthousiasme in de meest genante situaties te werken. Ik doe het niet express, mijn timing is gewoon totaal verkeerd. Mijn intelligentie kruipt in een donker hoekje en wacht tot het voorbij is.

Op sommige dagen gaat het goed en op andere maak ik mezelf onsterfelijk belachelijk door het vertellen van een konijnenmop…
Nou is er niets mis met een leuke konijnenmop, alleen wel als ik het tijdens een videoconference doe, en ik genoodzaakt ben de flapperende oren van een konijn op een motor na te doen. “Amai! Is dat Nederlandse humor?” klinkt het rechts van mij. En dan besef ik, de camera van de videoconference waar ik me in bevind staat al aan. De Belgische collega’s op het scherm kunnen mij al zien en nog erger… ze vinden de mop niet leuk…Tot grote lol van mijn collega’s natuurlijk (die hem b.t.w. wél leuk vonden).
En om het nóg erger te maken kregen we uitgerekend díe mensen de volgende ochtend over de vloer en werd ik doodleuk voorgesteld als “Dharma het motorkonijn”.

Bijna altijd denk ik “Ooh, hoe ben ik nu weer in deze situatie terecht gekomen? Waarom ik? Waarom nu?” Ik ben al in ontelbare situaties beland waarin ik door de grond wilde zakken.
Timing is meestal de boosdoener. Zoals toen een collega en ik gingen kijken wat ons lengteverschil nu precies was. Waarom we dat ook al weer op de werkvloer wilden doen is mij tot dusver een mysterie. Dus gingen we midden op de afdeling naast elkaar staan. Niets aan de hand zou je denken. Tot een andere collega mij erop wees dat we hakken aanhadden en er toch minstens 1 schoen per persoon uitmoest.
Daar stond ik dan, op 1 schoen en 1 sok in mijn spijkerrok (charming), met ineens out of the blue, een stuk of 20 MTRO’s erbij als extra toeschouwers en een collega van een andere afdeling die als rondleidster fungeerde; “en dit is dan de afdeling E-commerce, een hele serieuze afde…” Uh heel serieus ja… Neej joh ik doe altijd mijn werk op 1 schoen en 1 sok. Very normal…

Ook in mijn doldwaze enthousiasme gaat het vaak mis, er verschijnt een waas voor mijn ogen. Een waas waarin mijn intelligentie gewoon verdwijnt achter… tja achter die waas. Niet denken aan de consequenties gewoon doen.
In plaats dat ik dit soort gedachtes nou eens heb met het verplaatsen van al mijn meubels, of het aannemen van die nieuwe baan of gewoon zomaar 2 vliegtickets koop ergens naar toe. Beslis ik dat ik met mijn mannelijke collega door een troep meeuwen ga rennen. Zomaar uit het niets. Bij terugkomst van onze sprint (hijg hijg) keken de rest van mijn collega’s ons verbijstert aan. Vervolgens hoor ik maandagochtend in de kantine tussen de broodjes, dat dat ene meisje van E-commerce een relatie schijnt te hebben met die vent van de service afdeling… De consequenties van de waas…Maar de allerergste factor is wel domme pech. Het wc-papierincident doet mij nog steeds van schaamte wegkruipen onder de dekens.
Gezamenlijk met collega S. was ik naar de wc gegaan, zoals wij vrouwen altijd doen. Het lijkt wel alsof we overal en altijd bang zijn dat ons iets overkomt tijdens het naar de wc gaan, een overval of kidnapping. En dan kun je maar beter met z’n tweeën zijn. Maar dat even ter zijde. We hadden haast want we wilden daarna door naar de kantine, honger! Dus ik zit, plas, veeg af, trek broek op en sta weer buiten. Collega S verschijnt, zij wast haar handen, en brult uit het niets “wat heb jij nou aan je broek hangen??”. Tot mijn allergrootste schande en schaamte, hangt daar een enorme sliert wc papier. Net díe sliert die ik gebruikt had om mij af te vegen.
In mijn schaamte stamelde ik wat over haast en stomme broek, ruk dat papier weg, lach heel hard en overdreven (dat rode in mijn gezicht is van het lachen hoor) en verbied mijn lieftallige collega dit ooit aan iemand te vertellen…

Het is mij duidelijk: Het onsterfelijk belachelijk maken van mezelf heb ik inmiddels verheven tot een sport… Wc-rol onder de arm en op 1 sok. Zo ga ik tegenwoordig door het leven. En weet je wat? Het kan me echt niets meer schelen, lach maar om mij als je daar vrolijk van word! Op naar de finish-line, ik hoop op veel toeschouwers…

Tygo

Tygo

Daar sta ik dan, met een plantenspuit in mijn handen James Bond na te doen voor 3 strenge juryleden en een camera. Terwijl ik 3x ‘schiet’ richting de camera besluit ik dit niet meer te doen. Geen audities meer voor programma’s waarin alleen maar wannabe’s mee doen. De wandelgangen waar de opnames plaatsvonden bevestigden dit beeld alleen maar: mensen die enorm wijs liepen te doen, zuchten ‘jemig, wedden dat Arie nooit zo lang hoeft te wachten?’ (vertrouw mij: dat doet ie wel), ‘is er hier niets te vreten?’ (trust me: nee, pas als jij de 2e Katja Schuurman bent krijg jij koekjes) en dan vergeet ik nog bijna de mensen die denken dat als ze hun tieten laten zien aan Filemon ze ‘eeeech wel door de audisies heen kommen’. Als ik later het programma “Lama gezocht” bekijk op tv en de recensies in de krant lees (tenenkrommende humor, waardeloos programma, Lama gezocht sucks) staat mijn besluit echt vast…dit…nooit…meer en nu hopen dat ik niet (herkenbaar) in beeld kom. Na de auditierondes op tv nauwlettend te hebben gevolgd (ben ik dat daar op de achtergrond?). Besluit ik voorzichtig de website te checken. Maar daar zakte mijn gevoel voor humor tot een dieptepunt. “Jezelf niet gezien op tv? Zoek dan hier je auditie op!”. Waaaaaaaat?? Mij bijna op tv vernederen is niet genoeg? Het moet ook nog via internet? Als door een wonder blijkt mijn filmpje defect, godzijdank…Het dieptepunt uit mijn wanna-be-actrice-carriere blijft de wereld bespaart.

Maar mijn hoogtepunt als figurant-wanne-be-actrice helaas ook. Het was in 2005, toen ik een acteerworkshop kreeg van Tygo G., Peer M. (bommetje!) en Egbert-Jan W. Nadat ik uuuren mijn borsten in de meest Tygo-gunstige positie had gelegd, mijn make-up duizend keer had gecheckt en mijn complete kledingkast had doorgepast, was ik er klaar voor. Opzij wanne-be’s! Here comes the queen of acting! Maar the queen of acting was behoorlijk geïntimeerd door Peer, Egbert en vooral door Tygo… Terwijl de wannabe’s het dak eraf acteerden, hield ik het bij zwoel knipperen met mijn wimpers en o.k. wat voorzichtig acteren. Na wat ‘groeps-acteren’ mochten we nu echte stukjes spelen met Tygo, Peer en Egbert. Om en om. En Peer bepaalde met wie je mocht acteren. Dit was mijn kans! Ik wilde Tygo en ik kreeg Tygo… Ik mocht Tygo gaan verleiden. Ik en Tygo hadden een relatie en ik ging zijn vriendin dumpen waar Tygo bij stond. Maar de scène hebben we nooit uitgespeeld. Ik heupwiegde Tygo’s kant op, knipperde zwoel (zoals jullie inmiddels begrijpen, daar ben ik héél goed in) en vleide mij bij Tygo op schoot. Ik was bloed nerveus en Tygo ook…Tygo werd met de minuut nerveuzer, en “kleine” Tygo ook…En zo gebeurde het dat Tygo, zo rood als een tomaat, uit zijn rol viel en tegen mij stamelde “ meisje, je moet nu echt van mijn schoot af”. Egbert-Jan viel van zijn stoel van het lachen, Peer vond het ongehoord, Tygo sloeg zijn benen over elkaar en ik? Ik glunderde van trots! Doe daar maar eens na wanna-be’s!

Kylie Minogue

Kylie Minogue

Diep gehaat word ik….op de sportschool. Volgens mij ligt het niet zo zeer aan het volume waarop ik en mijn sportmaatjes kwaken, of aantal giechelsalvo’s per uur. Of het onverbloemde commentaar op de billen van de homoseksuele dansleraar.
Daar kunnen ze, met moeite weliswaar, nog mee leven.
Maar toch denk ik dat we, na de onenigheid met de Yogalerares, nu ook onenigheid met “The Boys” hebben.
De yogalerares viel nog mee te dealen, die kwam gewoon naar je toe “jij van apparaat af! Ik yoga-mundra houding doen, ik STILTE wil!” Die poeierde je makkelijk af, “ik niet trainingschema stop! Anders ik krampen!” Zij vertrok, met rechte rug en flitsende ogen, om vervolgens met samengeperste lippen in de lotushouding te gaan zitten. Puur om ons te pesten. (Luide giechelsalvo van onze kant, lippen van lerares persen nog meer samen).
Maar ja, The Boys doen niet aan lotushoudingen. Zij trainen met 20 kilo’s. En das best gevaarlijk, mannen met 20 kilo in hun handen.
Nee, “het” hangt nu echt in de lucht. Wie de film “Romeo+Juliet” van Baz Luhrman gezien heeft snapt wat ik bedoel als ik zeg dat het inlopen van “The Boys-corner” een gevaarlijke bedoening is. Net als dat The Capulets, het Montague territorium inlopen. “Here come the Capulets” word “Here come the girls”…Vanonder hun bezwete wimpers kijken ze ons verwoed aan…we staan voor hún spiegels, we gebruiken hún gewichten en zitten aan hún fitnessapparaten.
Nou zou je toch zeggen dat mannen blij moeten zijn met 3 schone vrouwen die in hun territorium komen trainen. We zijn niet onaangenaam of uitermate lelijk, maar misschien zijn ze niet zo van de bijdehante tantes die continue dezelfde grapjes maken tegen ze.
Fitnessjongen: mag ik deze gewichten? (20 kilo)
Fitnessmeisje: nou vooruit dan maar, ik wilde er net nog een setje van 20 meedoen maar ik pak wel wat zwaarders (voor de 100e keer) (giechelsalvo).
Nee, ik denk dat ze liever meisjes hebben met maatje 34, flinke tieten en een obsessie voor mannelijke armen. Helaas hebben wij geen kuiltje in ons kin en een plat voorhoofd, en de enige obsessie die wij hebben gaat niet verder dan de billen van de homoseksuele leraar.
The Boys haten ons, mij, het meest denk ik…Om onze ergerlijke dansjes op de lesmuziek, ons onophoudelijke gekwaak en mijn “Kylie Minogue”. Das mijn beloning als ik 15 minuten gestept heb… Wat is The Kylie Minogue? Op het moment dat Kylie het podium afgaat, zakt ze, op mysterieuze wijze in elegante houding door het podium naar beneden. Het stepapparaat leent zich hier uitstekend voor. Dus terwijl ik mijn in elegante pose mij naar beneden laat zakken van de step, ergeren The Boys zich groen en geel…Ik denk dat ik bij de volgende Kylie om een rookapparaat vraag…

nu te lezen op www.vrouwenpower.nl