Tag Archives: Inspiratie. Zoeken

Twee Bakjes Haring

Twee Bakjes Haring

Ik ga liggen op de mat en sluit mijn ogen. Mijn ademhaling wordt dieper en ik probeer te ontspannen. “Ontspan”, zeg ik tegen mijzelf. Ontspan. “Ik heb een haat-liefde verhouding met de eindontspanning van de yoga. Ik wil het zo graag maar tegelijk voelt het als verspilde tijd, een beetje liggen niksen op dat matje… “ Oh nee. Dat was de voice-over van mijn leven, die slaat altijd op de vreemdste momenten aan. Ik probeer hem te sussen met wat ‘mantra’s’; het is maar een gedachte, observeer en laat het gaan. Concentreer je op iets anders. Op je ademhaling: Adem in. Adem uit. Adem i… Daar verschijnt collega S. ineens: don’t mind me zegt ze. En ze lacht eens lief.

S. mag blijven, zij is een echte yogi. En dús goed voor mijn ontspanning beslis ik. Maar eh… moest ik niet aan ‘niets’ denken? Sorry S. *hup* mijn hoofd uit!

Ik focus opnieuw op mijn ademhaling. Adem in. Adem uit. Adem in. Adem uuiii… zou ik dit ook een keer in een plog op kunnen nemen? Ik bedoel zou het héél gek zijn als ik nu even gauw een selfie van mezelf neem waarop ik doe alsof ik er waanzinnig ontspannen bij lig? Maar dan moet ik nu wel even mijn mede-cursisten misschien waarsch…AAAH! Zwijg daarboven! FOCUS. Op de muziek dan maar, als de ademhaling niet werkt!

Dit is mooie muziek. Fijn Hindoestaans gewauwel dat ik niet versta. Geen touw aan vast te knopen. Voer mij weg van de hectiek in mijn hoofd op deze rustgevende tonen, heeeerl…

“Haring…”

Oh nee. Zeg dat het niet waar is. Zit er een Mama Appelsap in dit liedje?! Vastberaden zingt de dame opnieuw “Shaaaanti, shaaanti…twee bakjes haring”. Krampachtig leg ik mijn handen op mijn gezicht, maar het is al te laat. Mijn mondhoeken krullen omhoog en gegiechel stijgt uit mijn binnenste op. Ik probeer mij te herpakken; niet lachen niet lachen niet lachen.
“Twee bakjes haaaaring” klinkt het en dan heel vastberaden; “Cúrry met haring, curry met haring”. Ik ben verloren, ik geef het op. De poorten van het Nirvana blijven wederom voor mij gesloten. Maar mijn ogen niet. Die zijn wagenwijd open en staren verbijsterd naar het plafond. Er is net een kwartje vallen. Keihard. Want wat als mijn Nirvana niet uit stilte bestaat, maar juist uit woorden?

Tegen alle yoga regels in spring ik overeind en sprint sputterend het lokaal uit. Ik heb mijn inspiratie al op veel vreemde plekken gezocht maar het lag weer eens op de meest onwaarschijnlijke: in twee bakjes Hindoestaanse haring op een yogamat.