06 JulMidnight Mosquito

2 Comments »

Het is half drie ’s nachts als ik verschrikt mijn ogen open, bij mijn oor klinkt een hoog hinderlijk gezoem. Wild sla ik om mij heen: een mug! Als ik ergens niet van kan slapen, is het wel van een mug. Terwijl ik het dekbed over mijn oor trek in een poging zo toch in slaap te vallen, krijg ik het bloedheet. De nachttemperatuur van 23 graden is niet mij niet gunstig gezind.

Tevergeefs werp ik mijn slapende liefde een paar woeste blikken toe in het donker, zucht een paar keer diep, sla nog eens wild om mij heen en knipper wat met mijn nachtlampje. Maar mijn ridder slaapt nog steeds. Zachtjes fluister ik “L. er zit een mug in kamer, ik doe het grote licht aan, ok?”. Schijnbaar sliep hij toch niet zo diep want hij zit ineens overeind. Terwijl ik mij bewapen met een opgerold tijdschrift en mijn bril opzet (met -4 wordt het lastig muggenmeppen), kijkt mijn liefde mopperend om zich heen.

5 minuten zoeken. Geen mug. 10 minuten later. Nog steeds geen mug. Na een zoektocht van 15 minuten geef ik het op. Op het moment dat ik het licht uit wil doen verschijnt de mug echter recht voor mijn neus. Met een wilde karate slag raak ik hem net niet en zet een wilde achtervolging in, terwijl mijn man roerloos op het bed zit met zijn ogen dicht (“eb je um al…?”).

Met mijn 5 maanden zwangere buik klim ik op de vensterbank om de mug het licht uit de ogen te meppen. Vloekend sta ik mijn balans te zoeken als blijkt dat de mug weer verdwenen is. Terwijl mijn man zich achterover laat zakken op het dekbed als een prooi (“..eltewusten….”), duikt de mug weer op, en steekt zijn tong naar mij uit.

Terwijl ik mij tot het uiterste strek, met mijn tijdschrift tot achter mijn oor, mep ik… Naast de vampier!
Ik kan er net niet bij. Terwijl ik het kreunend opgeef, staat ineens mijn zombie echtgenoot weer naast mij, rukt het tijdschrift uit mijn handen en slaat met een woeste slag de mug aan bloedspetters. Met een geërgerde zucht kruipt hij het bed weer in terwijl ik juichend de slaap weer hervat.

Het is drie uur ’s nachts als ik verschrikt mijn ogen open. Jeuk!

Category(s): Beestjes, Frustraties

08 JunShut de fuk up!

No Comments »

Tegenover mij zit zo’n zieltjeswerver van tomaten partij Sp. Zo’n bal gehakt, zo’n 20 jarige geïndoctrineerde nerd, zo eentje die nog borstvoeding krijgt. Wiens natte droom bestaat uit iets met tomaten, sponsen en Emile Roemer. Als ik beter kijk, had hij dat zoon van Emile kunnen zijn. Emile junior. Zijn mond gaat open en ik denk “shut de fuk up”.

Hij moet op tijd thuis zijn, verteld hij uit het niets aan de man naast hem. Anders mist hij het debat op Nederland 1, of was het 2 of 3? En Emile Roemer, doet ook mee en van die anderen “uuh hoe heet ie Rutte en Balkenende enzo”. Daar gaat je vertrouwen, duidelijk gevalletje van hersenspoeling, ik zeg het je. Naprateritus.

En inderdaad na vermelding van bijster interessant bovenstaand feitje, steekt hij zijn partijpraatje af. Vijf minuten later merk ik dat ik slechts een ding hoor: Wij.

Wij.Wij.Wij.Wij. Ik sluit mijn ogen om enig oogcontact te vermijden en draai mijn tong drie keer rond in mijn mond om mij er van te weerhouden die knul te vragen of hij ook nog een eigen identiteit heeft of dat hij die ook gelijk maar aan satan verkocht heeft.

Maar hij begint net op stoom te komen, en begint een enthousiast relaas over dat de bezuinigingen niet nodig zijn, dat Emile Roemer dat altijd al riep, en dat “die rechtse partijen” allemaal maar angstzaaiers zijn. In gedachten pak ik mijn “hierop op stemmen in geval van verstandsverbijstering-lijstje” erbij en word de SP geschrapt. De man naast hem zie ik langzaam wegschuiven op zijn stoel.

Na 10 minuten politiek geblaat krijg ik de neiging om het joch te doen geloven dat ik Geert Wilders ga stemmen. Nee, aanbid. Dat ik hem op poster formaat in mijn kamer heb hangen, terwijl hij Emile Roemer in het kruis grijpt…

Maar dan gebeurt er iets waar ik even niet op gerekend had. De man naast hem gaat uitstappen, moet uitstappen. Of moet ik zeggen vluchten? Benauwt piept hij “ik wíl er hier uit”. En nu heeft Emile junior niemand meer om zijn passie op te botvieren. Vlug sluit ik mijn ogen.

Ik hoor hem rommelen in zijn tas en zie hem tussen de kiertjes van mijn ogen, met de briljante tekst “something to clean from the politics at the Hague”, zo’n vreselijke tomatenspons aan de buitenlandse “Eminem” studente tegenover hem overhandigen. Enthousiast knort zijn lach door de trein, waarop hij weer in zijn tas rommelt, weer een spons tevoorschijn tovert en vervolgens zijn hand in het luchtledige laat hangen. Teleurgesteld mompelt hij “o…oh…die slaapt”.

Zodra we Maastricht naderen ben ik echt bijna in slaap gevallen. Als ik mijn ogen open, kijkt hij mij hoopvol aan en zijn handen frummelen alweer aan de tas.

Ik doe mijn uiterste best geen oog contact te maken en bekijk de trein minutieus van vloer tot plafond.

Als de trein stopt sta ik als eerste buiten en schud de nerd af. Een blik over mijn schouder verteld mij dat het gelukt is. Maar eenmaal buiten het station tref ik een ware veldslag aan. Zieltjeswervers van de PVDA, VVD, ze staan er allemaal. Ik weiger alle brochures en zinloze frutsels (PVDA deelt theezakjes uit, is dat humor?) maar in een moment van onoplettendheid staat de rood aangelopen, hijgende tomaat, weer voor mij. Gefrustreerd duwt hij mij een spons in de hand en loopt weg. Om gelijk weer terug te lopen. “Ik moet erbij zeggen dat Emile Roemer zegt dat de bezuinigingen niet nodig zijn”.

Oh man, denk ik: shut toch de fuk up!

Category(s): Frustraties, Politiek
Tag(s): , , , , , , , ,

23 MayHet infuus versus de tumor

1 Comment »

Zo’n 3 seconden na het verzenden van de sms hangt vriendin M. al aan de telefoon. Ze dacht ze belt mij maar even. Waar ik was. En ik, die zei dat ik maar bleef zitten aan mijn bureau omdat anders mijn ontvangst zou wegvallen “haha”. Ze zei dat ze het niet anders kon zeggen, dan gewoon recht uit, zoals het was. Als ik niet beter wist, zou ik denken dat ze het uitmaakte.

Haar stem breekt, “het is niet goed Sarah. Echt niet goed.”

Wat doe je dan? Wat kun je dan? Behalve naar haar stem luisteren die het verhaal verteld van de tumor die de arts aantrof op de echo. Een tumor van 18 cm doorsnee. Wat doet zo’n meloen (haar woorden) in mijn vriendinnetje? De enige meloen die daar hoort te zitten is een echte, maar dat zou niet goed zijn als ze een echte meloen, in zijn geheel, in haar buik zou hebben zitten.

Beelden van gestreepte meloenen in M.

M. die een complete meloen verorbert. Ik dwaal af.

Zij dwaalt ook af. Zij ziet alles voorbij komen, zij voelde de wereld onder haar verdwijnen en ik alleen mijn bureaustoel.

Maar toch zag ook ik alles voorbij komen, zelfs de operatie waar ze over spreekt die nog niet eens plaats heeft gevonden. Zelfs de pyjama’s die ze vanavond gaat kopen “voor in het ziekenhuis”.

En ik weet niet eens wat voor pyjama’s M. draagt. Maar ik weet wel dat ze een tumor heeft.
Ik weet ook dat ze van Thais soms moet overgeven en het toch blijft eten. Ik weet dat ze dol is op zoute drop. Dol is op D. haar vriend, dol is op haar katten, op reizen, dol is op fotografie en mijn passie deelt voor boeken. Dol is op series. Dol is op relativeren.

Dus het is niet zo erg, ze gaat alleen maar naar het ziekenhuis voor een MRI, CT scan, enge dokters en onzekerheid. Zij is niet bang voor die tumor, haar meloen, zij is bang voor het infuus. Een miezerig klein naaldje jaagt deze powervrouw de stuipen op het lijf.

En dat lijkt mij een prima deal. Het infuus versus de tumor.

Dat verliest die meloen garandeert. Heb ik wel eens bij Brianiac gezien. En alles wat ze daar zeggen en doen is waar. Want dat komt op Discovery channel.

Dus lieve M. maak van jouw angst jouw wapen, hef het zwaard, prepare for battle. We might be in for a bumpy ride. But so was Joan of Arc.

Category(s): De belangrijke dingen, Gezondheid, Vriendschap
Tag(s): , , , , , , , , , , ,

20 AprStilte voor de Storm

4 Comments »

Met de slaap in mijn ogen staar ik naar het kartonnen staafje, ik draai het in het licht op zoek naar dat 2e streepje. Niks. Zuchtend kruip ik het bed weer in waar de liefde nog in een diepe slaap verkeerd. Na 5 minuten gaan mijn ogen weer open, ik kan de slaap niet vatten. Zal ik toch…? Ach, wat kan het kwaad? Ik gris het staafje van mijn nachtkastje en trippel op blote voeten naar de keuken. Mijn hart slaat een paar slagen over, een glimlach verschijnt samen met het zien van dat 2e blauwe…donkerblauwe streepje.

Eenmaal terug in bed grijns ik naar de liefde, die in slapende onwetendheid verkeerd. Ik besluit hem niet wakker te maken. Hij was zo moe, en we gaan nog genoeg vroege ochtenden krijgen. Giechelend lig ik op mijn rug, ogen staren naar het plafond en mijn hand zakt automatisch naar mijn buik. Hallo kleintje. Ik ben je mama. Naast ons ligt je papa nog te slapen. Ben je daar echt? Ben je een jongetje of een meisje? Hoe moeten we je noemen? Allemaal vragen die de vlinders in mijn buik doen dansen.

Naast mij is beweging, ik geloof niet dat ik geslapen heb. Niet echt althans. Ik wacht tot hij zijn ogen open doet en hou het staafje onder zijn neus. “Kijk!”. “Wat is dat?” is zijn verraste reactie. “Dat is dat we papa en mama worden! Leuk hè?”. Tranen. Niet de laatste kan ik je vertellen. Tja, wat doe je op de ochtend dat je net hebt ontdekt dat de grootste verrassing van je leven in je buik groeit? In bed liggen, Animal Planet kijken, nog meer tests doen en lachen. Veel lachen.

Gisteren hebben we jou voor het eerst gezien. Ik bekijk de foto’s keer op keer. Jij bent het echt, van alle kindjes in de wereld, is de allermooiste voor ons bewaard gebleven.

Category(s): De belangrijke dingen, Echte liefde, Gezondheid
Tag(s): , , , ,

05 MarSarah op Dutchcowgirls.nl

No Comments »

Er zijn 3 proefstukjes van mij geplaatst op www.dutchcowgirls.nl als ze bevallen, mag ik mij een dutchcowgirl gaan noemen! Is toch wel heel gaaf!

Lees ze hier http://www.dutchcowgirls.nl/bloggers/766

Category(s): Dutch Cow Girls
Tag(s): , , ,

05 MarDe kaasboer

No Comments »

Hij was het type badboy. Nou moet ik eerlijk zeggen dat dat niet mijn type is voor in het dagelijks leven, maar badboys in de film (Colin Farrell, Johnny Depp…) daar zeg ik geen nee tegen.
Maar tegen deze jongen dus wel, badboys in het echt moet ik niet. Ze hebben niet voor niets “bad” voor hun “boy” staan. En trouwens deze jongen was niet eens knap, maar hij had iets. Iets fouts, iets lelijks wat toch leuk was, iets wat ineens een herinnering triggerde van heel lang geleden.

Ik was hem alweer vergeten: Michel.

De herinneringen aan hem overvallen mij als een tsunami, hoe zijn handen het plakjesapparaat bediende, hoe zijn scheve glimlach mij hartkloppingen bezorgde, hoe zijn litteken op zijn wang mijn vingers deed tintelen. Hoe graag had ik dat schort niet van zijn magere voetballijf gerukt, en mijn armen om zijn slanke wiegende heupen  geslagen. Mijn obsessie voor Michel kostte mijn moeder kapitalen… aan kaas.

Michel was kaasboer bij de Dirk van den Broek bij mij in de buurt. In eerste instantie stond ik verstijfd achter mijn moeder opgesteld, ik bedoel je bent een jaar of 16 en ziet ineens een godheid een pondje kaas wegen. Reden genoeg om vooral niet op te willen vallen.

Helaas was mijn moeder wel zo oplettend en onder zware aanmoedigingen van haar kant ging ik voortaan kaas kopen. Elke dag wel te verstaan. Ik geloof niet dat ze dat helemaal bedoelde toen ze zei dat ik ervoor moest zorgen dat ik hij niet meer om mij heen kon, maar ik lever nooit half werk af. Zo ook niet als het gaat om mannen, en zeker niet als het ging om Michel.

Terwijl mijn ouders op straat kaas uitdeelden, flirtte ik er op los. Wat begon met een stamelend: “pondje kaas, alsjeblieft”, werden voorzichtige aanrakingen van handen bij het aannemen van de kaas, knipogen van hem en alles verblindende glimlachen die van de kassa naar de kaasafdeling 10 meter verderop gingen. Hij kwam zelfs achter de balie vandaan om een praatje met mij te maken. Mijn tienerhormonen hadden het niet meer. Boodschappen doen kon niet “zomaar” meer, in goed overwogen outfits, tot in de puntjes opgemaakt en gekapt ging ik met opgeheven hoofd naar de Super. Waar mijn Michel mij een pondje kaas afsneed, in plakjes, want dat duurde langer.

Tot de dag dat Michel niet meer kwam werken. Één dag niet, één week niet, één maand niet…
Met opgezette en met wallen omringde ogen, verzamelde ik alle moed om te vragen waar Michel was.
Het nieuws was vernietigend: hij had ontslag genomen – zonder het mij te zeggen!- en werkte nu bij een kaasspecialist in Amstelveen.

Halsoverkop propte ik mijn moeder in de auto, en na een zoektocht van een paar uur, had ik mijn Michel weer gevonden. Maar in het donker van de nieuwe kaaswinkel, zag ik de lichte schrik in Michel’s ogen, bij mijn verschijning. We wisselden nummers uit en Michel bleek zo’n 10 jaar ouder dan ik.
En met de belofte om een keer samen wat te gaan drinken heb ik hem gedag gezegd om hem vervolgens nooit meer te zien.

En nu staat zijn look-a-like zomaar voor mij, op de vroege donderdagochtend in de trein. En denk ik met lichte schaamte terug aan Michel. Mijn broodje kaas smaakt naar melancholie vandaag.

Category(s): Echte liefde, Genante zaken, Jongens, Vroeger
Tag(s): , , , , , , ,

11 FebBlogje uit de oude doos, voor Life and Cooking

No Comments »

Tijdens wat speurwerk stuitte ik op een blog die wel op Life and Cooking stond maar nog niet op Enteragirlsmind. Dus hierbij, een blogje uit de oude doos. Het “stomende seks hoedje”.

Category(s): Uncategorized

11 FebStomende seks hoedje

No Comments »

Bij gebrek aan hippe zonnebril tijdens een zonovergoten lunchpauze, besloot mijn collega mij te “versieren” met een prachtig, ouderwets, zelf gevouwen hoedje. Mét klep.
Na een korte speurtocht op internet, was het droomhoedje in een mum van tijd gevouwen. Wat een beetje speeksel, krant en handige collega al niet kunnen klaarspelen.

Vol trots werd het hoedje op mijn hoofd gezet.
Afgezien van dat ik het, door aanwezig lentebriesje, moest vasthouden, werd er met succes een foto gemaakt van dit onvergetelijke knutselwerk.
Én – zo bleek achteraf – naar de afdeling gemaild, waar het nog vele jaren bleef opduiken tijdens jubilea, verjaardagen en allerlei andere lollige gelegenheden.

Het simpele kranten hoedje kreeg algauw een sterrenstatus toen na bestudering bleek dat Mr. Daniel Craig himself ons vanaf de binnenkant toelachte, dat frivole blote vrouwenbenen op de klep ons de ogen uitstaken en achterop de legendarische woorden stonden: “stomende seks met je grootmoeder”.

Algauw bleek dat het “stomende seks hoedje” een louterende werking had op vrouwelijke collega’s zonder seks, zelfvertrouwen of enige happiness in de vorm van een man of chocola.
Met Mr. Bond, James Bond op je hoofd, voelde het leven toch een stuk spannender, sexier en mooier. 10 minuten dragen bleek heilzaam voor lichaam en geest. En niet te vergeten was het een garantie voor de slappe lach als je tegen een sippe collega opperde dat zij best het stomende seks hoedje even mocht lenen.

Na één legendarische dag van trouwe dienst, prijkte het hoedje op mijn bureau op de hals van een Jip&Janneke bubbelsap fles. Bij een vlaag van gebrek aan inner sexyness zette ik het stomende seks hoedje op en luisterde naar Daniel Craig’s zwoele gefluister. Mijn inner goddess is weer helemaal “shaken, not stirred…”

Category(s): Lifeandcooking.nl, Me, Sex, Slimme acties, Vrouwen, Werk
Tag(s): , ,

27 JanLachen om slechte klantenservice…

No Comments »

Deze week op Hetkanwel.net:
- “Goedemiddag, Klantenservice NS met Trien over het Spoor, ik praat zo depressief omdat ik overweeg mijzelf van kant te maken met het headsetsnoer, waar kan ik u mee van dienst zijn?”

Lees meer…

Category(s): Frustraties, Hetkanwel.net
Tag(s): ,

01 JanThe Fling (of Café Zouk)

1 Comment »

“Doe niet zo apathisch” zei mijn fling, omdat ik mijn kleding demonstratief aan hield. Ik ben allesbehalve apathisch, dus ik kuste hem nog een keer. Mijn fling vond dat we het niet bij kussen moesten laten, hij kon mij (I quote) “nog zoveel spannende dingen leren”. Tenenkrommend.

Thuis zocht ik het op in het woordenboek: -gevoelloos -ongeneigd tot beweging -sloffig -zonder belangstelling -willoos -paf -onverschillig -ongevoelig -onaandoenlijk -mat -inert -indolent -flauw reagerend -afwezigheid van hartstochten. Zoals ik al zei: ik ben allesbehalve apathisch.

Hij stond op station Lelylaan en was dead sexy. Er volgde wat smsjes, wat telefoontjes, een aanstaande date en toen…radiostilte. Nadat ik hem 10 keer had gebeld en 30 smsjes had gestuurd (lees: 3 uur ná het afgesproken tijdstip). Nam meneer geërgerd op “Met D., wie is dit?”.
Deze legendarische woorden hadden bij mij al een belletje moeten doen rinkelen maar nee, liefde is blind, én doof.

4 uur na het oorspronkelijke tijdstip zaten we dan eindelijk in een café. Het was een avond waarin de twinkelingen in mijn ogen alleen maar erger werden en mijn maaltijd onaangetast bleef…
Echter eenmaal buiten bleken mijn vrouwelijke charmes niet het gewenste effect te hebben gehad.
fling “wilde geen relatie, zucht…” hij vond me wel heel leuk, hoor! Reden des te meer om mij wild te kussen. Je begrijpt, ik was head-over-heels, het was net een film waarin Hugh Grant het meisje toch wil hebben…

Meneer fling bleek een acteur, hartstikke beroemd zo zei hij zelf. Daarom wilde hij in Café Zouk ook niet bij het raam zitten maar achterin, we mochten niet hand in hand lopen op straat want de paparazzi zaten hem op de hielen. En dat was ook de reden waarom hij met 30 graden zijn capuchon ophield als hij met mij over straat liep, én zijn achternaam én leeftijd angstvallig stil hield…

Na alweer een stilte van mythische proporties en een faillissement aan sms tegoed, volgde een Oscar-waardig  telefoontje.
Meneer was “gaan zwemmen in water waar legionella bacterie in bleek te zitten, en zijn (waarschijnlijk) laatste avond op aarde wilde hij met mij doorbrengen…” Halsoverkop, maar met inmiddels de nodige argwaan, vertrok ik naar zijn appartement bij het Museumplein.
Meneer de wereldberoemde acteur woonde anti-kraak, sliep op een matras op de grond en zijn achternaam stond naast de deurbel. Er zat geen behang op de muren en de verwarming was kapot. Wel hing er een kindertekening  “Gevelisiteert met jauw verjardag papa”, de leeftijd -36- was keurig versierd.
Nadat meneer Hollywood wit was weggetrokken en hij mij had proberen te overtuigen dat de oplossing tot alle problemen het uitproberen van de Kamasutra was, was voor mij de maat vol… Het doek was gevallen voor onze fling…

Heel soms Google ik Monsieur Eendagsvlieg nog weleens, maar ik kan niks vinden over halfdakloze wannabe acteurs, jammer. Was toch een mooi verhaal geweest voor later…

Category(s): Jongens
Tag(s): , , , , , , ,
« Older Entries