Oud

Oud

Haar ogen lichten op als wij de kamer binnen lopen, moeizaam maar enthousiast komt ze half uit haar comfortabele fauteuil om de kleinkinderen in haar armen te sluiten en te kussen zoals alleen oma’s dat kunnen.
Schuifelend achter haar rollator komt ze achter mij aan naar het kleine keukenblok dat haar kamer rijk is. Naast haar typische verzorgingstehuisbed, haar antieke kast, vele foto’s en enkele kleine meubeltjes die herinneren aan haar huis, waar ze tot een jaartje terug nog zelfstandig woonde op haar 92e, is dit haar nieuwe thuis. Een paar vierkante meter waar ze het grootste gedeelte van de dag zit, waar ze naar buiten staart naar de wereld die zij ooit betrad zoals wij dat nu achteloos doen. Ze kijkt ook naar de wereld via haar tv waar ze graag, net als mijn oma, voetbal op kijkt. Ze gaat dagelijks naar beneden om gerechten te eten die ze zelf niet uitzoekt, die niet gekruid zijn zoals zij dat graag deed. Ze doet mee aan activiteiten omdat ze ook niet weet hoe ze dag anders om moet krijgen en deelt haar leven met mensen die ze niet heeft uitgezocht. Haar buurvrouw rookt als een schoorsteen, thuis had ze geen last van haar rokende buren maar hier dringt de geur binnen als muizen op een oude zolder. Je krijgt er vroeg of laat toch last van en zie ze maar eens weg te krijgen…

Haar leven wordt nu bepaald door andere mensen, die beslissen wat en wanneer ze eet, die haar de broodnodige zorg geven die ze nodig heeft maar ook niet meer dan dat. Ze toont ons haar benen, wat zou ze graag willen dat iemand ze elke dag even insmeert want zelf kan ze dat niet meer. Maar de verpleging heeft daar geen tijd voor. Als wij vinden dat de verpleging dat heus wel kan, dat het ze maar een minuutje werk kost, lacht ze het verontschuldigend weg… Ze wil ze niet tot last zijn ook al is de reden dat ze nu in het verzorgingstehuis zit omdat ze haar benen niet meer kan insmeren, omdat ze niet meer voor zichzelf kan koken, omdat ze alleen nog meer schuifelend vooruit komt.
Omdat al die dagelijkse dingen die wij zo achteloos doen niet meer gaan.

Als we onze kids weer in de auto hebben geladen, onszelf in de veilige gordels hebben geklikt, als we de snelweg opdraaien terug naar ons thuis bekruipt mij de angst. Het verstikt mij. Straks, op een dag, later, ooit, in de verre verre toekomst zit wij ook in een verzorgingstehuis. Misschien samen, maar de kans is best groot dat we er alleen komen te zitten. Met net als oma een foto van onze geliefde op het nachtkastje. We kijken naar de klok en zien de minuten van ons leven wegtikken, we kijken naar buiten en zien wat we niet meer kunnen. We kijken tv en volgen het allemaal niet meer zo. Ik knijp mijn man in zijn knie, kijk naar zijn prachtige groene ogen. Kijk in de achteruitkijkspiegel naar mijn kleine kindjes en slik de angsten weg. Ik leef nu. Ik kan kiezen wat ik eet, wat ik kijk, wat ik doe. Waar ik heen wil. Ik kan dansen, ik kan zingen, ik kan genieten. Laten we dat dan ook doen alsjeblieft, gewoon groots genieten.

Want straks, op een dag, later ooit, in de verre toekomst is het dat allemaal voorbij en durven we de verpleging niet meer te vragen of ze alsjeblieft onze benen even in wil smeren…

Over vallen en weer opstaan

Over vallen en weer opstaan

Toen ik 7 maanden geleden onderstaand stukje schreef had ik niet gedacht dat ik nu dit stukje zou schrijven. Maar het is toch zo en ik ben er verdomde verdrietig om geweest. Enter a Girls mind en Wijze Woorden van Julie komen voorlopig niet uit als boek. De echte reden verblijft in wazigheid… Maar lang verhaal kort: de uitgeverij met wie ik in zee ben gegaan bleek andere prioriteiten in het leven te hebben. En boeken uitgeven hoorde daar ineens niet meer bij.

Ja ik was verdrietig, ja ik was teleurgesteld. Ja het voelde alsof een bel, een droom keihard in mijn gezicht uiteenspatte. Maar inmiddels is het knopje om: ik heb hen niet nodig om mijn dromen werkelijkheid te maken.

Ik was even gevallen en blijven liggen -jammerend- maar inmiddels ben ik weer opgestaan. Het kan dus even duren eer je een echte Sarah van Dee kan kopen maar ik schrijf door en dat boek zal er verdomme komen!

Save the Date: 25 april 2015

Save the Date: 25 april 2015

Toen ik ruim 7 jaar geleden begon met het schrijven van mijn hersenspinsels had ik nooit gedacht dat ik nu dit stukje zou schrijven. Maar het is toch zo en ik ben er verdomde trots op *trommelgeroffel*: Enter a Girl’s Mind komt uit in boek!

Op 25 april brengt uitgeverij Text & More – De Brul van Hul – mijn brainwaves uit op papier. Een droom die uitkomt! Dus altijd weer eens willen lezen over die evil Pipi Langkous? Of die romance met een wanna-be acteur? Grijp je kans en bestel 25 april mijn boek (*juicht*) via de webshop van De Brul van Hul.

Veel liefs!

Twee Bakjes Haring

Twee Bakjes Haring

Ik ga liggen op de mat en sluit mijn ogen. Mijn ademhaling wordt dieper en ik probeer te ontspannen. “Ontspan”, zeg ik tegen mijzelf. Ontspan. “Ik heb een haat-liefde verhouding met de eindontspanning van de yoga. Ik wil het zo graag maar tegelijk voelt het als verspilde tijd, een beetje liggen niksen op dat matje… “ Oh nee. Dat was de voice-over van mijn leven, die slaat altijd op de vreemdste momenten aan. Ik probeer hem te sussen met wat ‘mantra’s’; het is maar een gedachte, observeer en laat het gaan. Concentreer je op iets anders. Op je ademhaling: Adem in. Adem uit. Adem i… Daar verschijnt collega S. ineens: don’t mind me zegt ze. En ze lacht eens lief.

S. mag blijven, zij is een echte yogi. En dús goed voor mijn ontspanning beslis ik. Maar eh… moest ik niet aan ‘niets’ denken? Sorry S. *hup* mijn hoofd uit!

Ik focus opnieuw op mijn ademhaling. Adem in. Adem uit. Adem in. Adem uuiii… zou ik dit ook een keer in een plog op kunnen nemen? Ik bedoel zou het héél gek zijn als ik nu even gauw een selfie van mezelf neem waarop ik doe alsof ik er waanzinnig ontspannen bij lig? Maar dan moet ik nu wel even mijn mede-cursisten misschien waarsch…AAAH! Zwijg daarboven! FOCUS. Op de muziek dan maar, als de ademhaling niet werkt!

Dit is mooie muziek. Fijn Hindoestaans gewauwel dat ik niet versta. Geen touw aan vast te knopen. Voer mij weg van de hectiek in mijn hoofd op deze rustgevende tonen, heeeerl…

“Haring…”

Oh nee. Zeg dat het niet waar is. Zit er een Mama Appelsap in dit liedje?! Vastberaden zingt de dame opnieuw “Shaaaanti, shaaanti…twee bakjes haring”. Krampachtig leg ik mijn handen op mijn gezicht, maar het is al te laat. Mijn mondhoeken krullen omhoog en gegiechel stijgt uit mijn binnenste op. Ik probeer mij te herpakken; niet lachen niet lachen niet lachen.
“Twee bakjes haaaaring” klinkt het en dan heel vastberaden; “Cúrry met haring, curry met haring”. Ik ben verloren, ik geef het op. De poorten van het Nirvana blijven wederom voor mij gesloten. Maar mijn ogen niet. Die zijn wagenwijd open en staren verbijsterd naar het plafond. Er is net een kwartje vallen. Keihard. Want wat als mijn Nirvana niet uit stilte bestaat, maar juist uit woorden?

Tegen alle yoga regels in spring ik overeind en sprint sputterend het lokaal uit. Ik heb mijn inspiratie al op veel vreemde plekken gezocht maar het lag weer eens op de meest onwaarschijnlijke: in twee bakjes Hindoestaanse haring op een yogamat.

TedxRoermond 2013

TedxRoermond 2013

Op 8 Maart 2013 vindt de eerste editie van TedxRoermond plaats. Voor hen schrijf ik elke week een blog over een van de sprekers op hun blog.

Er zijn er al 2 verschenen:
Time Lapse over Frans Hofmeester die 12 jaar aan beeldfragmenten van zijn dochter (en later ook van zijn zoon) vastlegde in een prachtige video van 2 minuut 45.
Glycobiologie? Over Drs. Geiske de Ruig, die zegt dat we WEL suiker mogen eten.

Wil je mijn toekomstige TEDxRoermond blogs ook lezen? Check dan wekelijks hun blog, of  volg hen op Facebook of Twitter.
Uiteraard zie je ze ook op mijn Facebook of Twitter langskomen.

Ontvrienden

Ontvrienden

Het heette toch “Social” Media? En waarom zie ik dan steeds meer a-Social gedrag?

“2e rondje ontvrienden. 10 vriendjes hebben het niet overleefd (dansende smilie met pompons)”.
“Zo. Grote schoonmaak op Facebook, even wat mensen van mijn profiel verwijderen” of mijn favoriet “Het grote ontvrienden is begonnen, weg met al die nitwits”.

Mensen. Nitwits. Vrienden. Van je profiel. Verwijderen.

Het feit dat ik die teksten kon lezen hield in dat ik als vriendje mocht blijven. (Soms staat dat er ook letterlijk hè? “Als jij dit kunt lezen, houdt dat in dat jij mocht blijven”).
Ik leun met gemengde gevoelens achterover. Moet ik mij nu dan vereerd voelen ofzo? Of misschien juist wel bedreigt?
Wat bezielt die zogenaamde vrienden om dat zo open en bloot te vermelden. Moet ik nu trots op ze zijn? Dat zij het lef hebben om “zomaar” de digitale banden met iemand verbreken? Zijn ze nu tof?

Koningin Beatrix zei eens dat Social Media (uh nee niet haar woorden) mensen vereenzaamt en isoleert. We vervreemden van elkaar. In eerste instantie dacht ik, wat kletst die taart nou. Ze heeft zelf toch ook Twitter? Maar na het zien van die statusupdates en posts, was ik om. Ze heeft gelijk.

Want de redenen die mensen aandragen om iemand te ontvrienden zijn al even weinig waard als het vermelden ervan. Hoofdreden? Als iemand zelf “nooit wat post” en alleen meeleest. Dat voelt als een soort vreemde paranoia, kennelijk mogen niet-schrijvers niet meelezen in andermans leven. Wat de vraag oproept waarom je dan überhaupt op Social Media aanwezig bent.
Daarmaast… Alsof posten op social media dé enige manier is om in contact met elkaar te blijven, wat is er mis met de telefoon?

Weet je wat er zou gebeuren als al je 196 vrienden, en dat zijn er weinig volgens de Facebook/Hyves/Twitter-norm, allemaal zouden posten? Wekelijks, laat staan dagelijks?
En jij, de deleter, gaat die stuk voor stuk lezen en beantwoorden? (Want als de deleter dit als ontvriend-norm hanteert, ga ik er vanuit dat hij wel braaf ALLES leest en er op reageert. Hij zou immers toch niet op grond van eigen redenen gedelete willen worden).

Als dat zou gebeuren, dan zou jij geen baan meer hebben.

Social Media zou namelijk een dagtaak worden. Urenlang turen en tikken… Je komt niet meer buiten, vereenzaamt (Bea…), hebt geen tijd meer voor werk en wordt dus ontslagen.
En geen geld is geen internet, geen internet is geen Social Media.
Dus ik zou maar zuinig zijn op die niet-schrijvende vriendjes, dankzij hen heb jij nog een baan.

Verder valt het op dat deze regel lukraak wordt toegepast. Ben je mijn beste vriendin maar krabbel je nooit? Dan mag je toch blijven, maar ben je familie en zie ik je niet zo vaak dan kun je vertrekken. Ik zou het woord “familiemens” maar uit je profielomschrijving strepen. Bloedbanden gaan kennelijk niet voor kroegmaatjes…

Zijn mensen nu werkelijk zo schijterig? Ja.
Want in het echte leven hou je toch ook geen grote schoonmaak in je vriendengroep. Althans niet zoals op Social Media. Ga jij mensen opbellen en melden dat ze je nou alweer niet gebeld hebben en dat je nu de banden verbreekt. Echt niet. Dat contact verwatert gewoon. En spreek jij al je echte vrienden dagelijks? Ik spreek mijn beste vriendinnen soms weken niet, dan zijn ze niet meteen afgeschreven. Ik heb vriendinnen die ik alleen op verjaardagen zie en zij blijven mij dierbaar.

Mijn familie zie ik meestal bij gebeurtenissen zoals geboortes, huwelijken, begrafenissen…zijn zij dan ook meteen delete-waardig? Hoe pijnlijk zou het zijn als ik ze daarom van mijn accounts trap en vervolgens doodleuk aan ze vraag hoe het met ze gaat op een etentje? Het woord schijnheilig komt opborrelen. Omgekeerd is het trouwens net zo schijnheilig: een uitnodiging accepteren van iemand waarvan je weet dat die je helemaal niet mag.

Vriendjes verzamelen. Spaar-ze-allemaal types. Die vervolgens hun collectie de deur uit doen. “Er staan wat teveel mensen op mijn Facebook –zucht- ik kan het niet meer overzien.”
Que? Hoe bedoel overzien? Heb je thuis je toiletmuren volhangen met al je digitale-vrienden?

Sorry voor mijn non-medeleven. T’is natuurlijk heel zielig dat je zo populair bent, dat je mensen moet wegsturen van je profiel omdat ze simpelweg teveel zijn, (en ze posten ook nooit en lezen alleen maar mee in jouw toffe leven).
Mijn papieren adresboek bevat best veel adressen. Ga ik die dan ook allemaal opbellen en doorstrepen? Ik zie het al voor me “Hi met Sarah, mijn adressenboek zit vol en ik kan het niet meer overzien. Ik heb namelijk veel te veel vrienden en zwicht onder mijn populariteit…zucht-kreun-steun”

De digitale wereld is een plek geworden voor lafaards die niet mans genoeg zijn om hun vrienden met de realiteit te confronteren. “HA! Stiekem vind ik jou helemaal niet aardig meer! Delete!”. Het verbaast mij dat dit soort kinderachtige praktijken echt niet alleen voorbehouden zijn aan de idioten onder ons. Ook mensen die je hoog hebt zitten, en je intelligent en verstandig acht halen dit soort fratsen uit. Triest. Iemand een mes in de rug steken was nog nooit zo makkelijk, zeker gezien die persoon er ook helemaal geen bericht van krijgt. Dat zou nog eens mooi zijn: “Dingetje1979 heeft aangegeven geen vrienden meer met jou te willen zijn”.

Triest is ook het fenomeen van de serial-friend-killer, iemand die in de wilde weg vrienden van zijn of haar profiel trapt en weer uitnodigt. Wispelturige “vrienden” die na een verkeerd gevallen opmerking, het als ultieme wraak zien om jou van hun profiel te trappen. “ZO! Dat zal je leren! Nu kun je mijn krabbels lekker niet meer lezen muhahahaha!”
Dit is een daad die in mijn ogen van zo’n grote non-intelligentie spreekt dat ik er niet eens meer woorden aan vuil ga maken. Een tip bij deze boemerang-vrienden heb ik nog wel, ben je weer in de gratie, gebruik dan dat vernuftig knopje bij de uitnodiging: decline. Merken ze niks van.

Dus José-ik-ben-lekker en Priscille-tril-met-je-billen kun je rustig declinen. Je bent slechts een nummer in hun vriendenlijst en het is vragen om vroeg of laat ontvriend te worden, als blijkt dat hun wereld te vol is geworden om jouw kop nog in te behouden. En ja, dan LIJK je misschien iets minder populair omdat je dan slechts “4000” vriendjes hebt, maar dan kunnen wij elkaar tenminste de hand schudden.

Misschien nu nog niet, maar wie weet, misschien wel na het verschijnen van deze blog. Maar mijn vrienden zijn niet a-Social. Toch?

Wijze woorden van Julie | Writersblock

Wijze woorden van Julie | Writersblock

Mijn handen zweven boven het toetsenbord “haar naam is…”, ik haal de zin weg. “Ergens in Nice…”, ook die zin haal ik weer weg. Ik tikte: Dit gebeurde niet echt.

Dat was hem, de eerste zin van mijn boek. Euforisch schuif ik heen en weer op mijn stoel, ik heb pas een zin maar dit klinkt veelbelovend! Maar wat nu? Het schrijven van een boek is zo makkelijk nog niet, ik heb ervaring met columns die een duidelijk begin en eind hebben op een pagina. Maar dit is andere koek. Dit eindigt pas over, tja, hoe lang is een gemiddeld boek eigenlijk?

Wijze woorden van Julie | Schrijven over schrijven

Wijze woorden van Julie | Schrijven over schrijven

Heb je al eens een bezoekje gebracht aan Wijze woorden van Julie? Niet alleen kun je daar een aantal hoofdstukken lezen uit mijn aanstaande boek, maar ook blogs over het schrijfproces van het boek. Zoals deze, over hoe ik op het verhaal ben gekomen:

“Hoe ben je eigenlijk op het verhaal gekomen?”, wordt mij steeds vaker gevraagd.
Ik denk wat, zucht wat, draai wat met mijn ogen. En concludeer dat ik geen idee heb.
Het is net als met alles wat ik schrijf, het valt mij gewoon te binnen.

Pippi is de bron van al het kwaad

Pippi is de bron van al het kwaad

Ik haat Pippi Langkous. Al is het alleen al om het feit dat mijn man na het zien van die beelden mijn haren in twee staartjes boven mijn oren houdt, terwijl hij 3 maal 3 is 6 zingt. Een week lang.
Ik weet niet precies wat het is, maar ik heb echt een afkeer voor dat mormel. Wie heet er nou Pippi? En waarom ziet ze er zo achterlijk uit? Ze is vies, ongelofelijk stout en ze overdrijft het zo…

Al toen ik 6 jaar oud was had ik het door: Pippi is niet mijn ding.
Ik kreeg daar zo’n heel raar gevoel van. Mijn ex-vriend omschreef het jaren later als “dat gevoel dat je krijgt als ze bij Sesamstraat gaan zingen”, oftewel plaatsvervangende schaamte.
Kromme tenen. Ik was de enige 6-jarige die daar last van had… Waar de rest van mijn vriendjes en vriendinnetjes over de grond rolden van het lachen, zakte ik erdoorheen…. Het waren eenzame tijden.

Nee, geef mij maar Winnie de Poeh! Naast Teigertje, die een beetje ondeugend is, is Pippi een draaideurcrimineel van het hoogste kaliber. Geen losgeslagen gekken in huis, maar ondeugende dieren met een schuldgevoel, dat deed mijn hartje sneller kloppen.

Door Pippi prik je zo heen. Dit is puur en alleen bedacht om kinderen fatsoen bij te brengen.
Ze ging altijd een tikje te ver zodat je als kind al heel gauw doorhad dat zij niet fatsoenlijk was.
Maar die walgelijk Tommy en Annika waren dat wel… Wat een stelletje naïeve kinderen waren dat zeg, wat een heikneuters!

Terwijl Pippi het behang van de muren trok, keken zij ernaar alsof ze een oorwurm de polonaise zagen dansen…. “Oooh Pippi! Dat mag helemaal niet!” Nee, natuurlijk mag dat niet! Maar waarom grepen die koters nooit in?

Omdat het mieterige, bange, met zichzelf in de knoop zittende kindjes waren. Van die kindjes die van hun mammá thee moeten drinken met de pink omhoog. Kindjes die stiekem ook spijkersoep wilden eten maar zo bang waren voor wat de buitenwereld daar van zou denken dat ze het…het…het niet deden!

Ze moesten perfecte, nette, neurotisch schone kinderen zijn! Het zou mij niks verbazen als die Tommy alleen maar dacht aan sex. Met Annika. Puur en alleen omdat het niet mocht. Omdat zijn gedachten de enige plek ter wereld waren waar hij zichzelf kon zijn. Waar hij stiekem de kouzen van Pippi over het hoofd van Annika trok en wurgsex met haar had.

Pippi is de bron van al het kwaad op deze aardbol. Ik zeg je, elke gek en psychopaat is opgegroeid met die duistere, gitzwarte, ziekelijke Pippi Langkous…

Gelukkig heb ík nog nooit een héle Pippi film gezien…

David

David

Hij was lang, had blond half lang haar, blauwe ogen en was god mag weten hoeveel ouder dan ik. Elke dag belde ik bij hem aan en deed zijn vriendelijk vader open “David? Sarah staat er weer”. Elke dag spraken we over van alles en nog wat, of gingen we (als ik mazzel had) een balletje trappen. Maar vaker bleef het bij die gesprekken in de deuropening.
Mijn god wat was ik verliefd, en hij speelde het spel mooi mee. Beloofde later met mij te trouwen, de piloot, want dat wilde hij worden “later”. En het toeval wilde dat ik stewardess wilde worden, dus 1+1=2, we zouden samen gaan vliegen.

Van hem kreeg ik mijn eerste bandje van Queen. Het was zijn lievelingsmuziek en gezien we samen zouden vliegen, was het wel handig als ik de tekst mee kon zingen in het vliegtuig.
Dagenlang draaide ik het bandje, net zolang tot ik de teksten kon meezingen. Ik had geen idee waar het over ging, dus elke dag belde ik weer aan. Waar ging “I want to break free” over? “Shooting star”? Geduldig legde David de teksten uit, danste op de stoep met een denkbeeldige stofzuiger voor mijn plezier.

Op een dag liep ik weer richting zijn huis, met vragen onder mijn arm, en zag dat op zijn dakterras een feest gaande was. Ik belde aan, maar David had geen tijd voor mij. Van de trap kwam een meisje gelopen, hij stelde mij aan haar voor, “dit” zei David, “is mijn vriendin.” Helaas doelde hij niet op mij. De dag erna toog ik weer naar zijn huis waar zijn geduldige vader open deed. Met een glimlach nam hij mij eens goed op “klein meisje, David woont hier niet meer.” Met een verbeten glimlach wist ik een “oké, dat geeft niet hoor” eruit te krijgen, en ging mijn eerste liefdesverdriet uithuilen op een bankje. Ik was 8 en wilde geen stewardess meer worden.